Rungnapa's profileI-Jen Moo Aoun Tou Dum ^...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
I-Jen Moo Aoun Tou Dum ^_^October 06 สอบเสร็จซะทีในที่สุดชั้นก็สอบเสร็จ แต่กว่าจะเสร็จเลือดตาเเทบกระเด็น
อาทิตย์ที่ผ่านมานี่หนุกหนานมากอ่ะ
สอบติดกัน5ตัวแล้วหยุดไปอาทิตย์นึงแล้วกลับมาสอบตัวสุดท้าย
อยากจะบอกว่าโค_รขี้เกียจเหอะ ไม่อยากสอบQuantiแล้วอ่ะ
วิชาไรก็ไม่รู้อ่านไปก็งง สอนก็ไม่เข้าใจ แล้วเอาไปทำอะไรก็ยังไม่รู้
ตอนแรกรึก็ชิวๆ สุดท้ายตอนไปสอบนี่อย่างยากอ่ะ
ทำก็ไม่ทัน คิดดุไม่เคยทำสอบจนครบ3ชม.แบบนี้เลยอ่ะ
ขนาดCor. Fin.ยัง2ชม.ครึ่งเลยอ่ะ อันนี้ทำจนคนคุมบอกว่าวางปากกาได้
แต่ก็ยังทำไม่ทันอีกอ่ะ เซ็งไปเลยอ่ะT_T
แล้วพอไปถามอาจารย์ยิ่งเจ็บใจ
ไอเรารึก็นึกจะให้เค้าสงสาร
บอกเค้าไปว่าทำไม่ทันเลยค่ะจารย์
แล้วไงบอกกลับมาว่า "อืม ก็รู้อยู่แล้วแหละว่าทำไม่ทัน"
พระเจ้า!!!รู้ว่าทำไมไม่ทันแล้วจะออกมาทำเพื่อ????
เรากับพิ้งค์เลยเซ็งไปตามๆกัน
เมื่อวานเลยไปเที่ยวแก้เซ็ง
ที่จริงก็ไม่เหมือนเที่ยวหรอก แค่ไปกินข้าวกับเพื่อนผอง
ฟังแล้วเหมือนเยอะแต่ไปกันแค่3คน เรา กวาง ซิ่ว
อ่อ!เมื่อวานเจอแฟนกวางด้วยต้องขอบอกชื่อไว้เป็นหลักฐานหน่อยนะกวางจ๋า
แฟนกวางชื่อ "บุ้ง" หล่ะ ที่จริงก็เคยได้ยินชื่อมานานแต่เพิ่งได้เจอกันเมื่อวานนี้เอง
ก็น่ารักดีนะกวาง ใช่ได้ๆ หวังว่าคงได้เจอกันอีก
เพราะถ้าจะคุยสนุก(มั้ง) ที่สำคัญชั้นต้องรู้จักแฟนของเพื่อนสนิทอยู่แล้วจริงมะ 55
แอบดีใจเพื่อนขายออกไปอีกหนึ่ง
ต่อไปก็คงจะเหลือแต่ช้านคนเดียว
 เมื่อ2อาทิตย์ที่ผ่านมารู้สึกเหนื่อยมากมาย
เหมือนมันหมดกำลังไปเลยอ่ะ
เจอเรื่องแบบนั้นเข้า เราเลยเริ่มเซ็ง
บางทีก็คิดนะว่าจะทนไปทำไม ทนไปก็เท่านั้น
ความอดทนมันเริ่มจะหมด
เราเข้าใจเลยนะว่า"น้ำเต็มแก้ว"มันเป็นยังไง
เดี๋ยวนี้พอเจอเรื่องแบบนี้บ่อยขึ้นเลยทำให้ไม่อยากจะแคร์ไม่อยากจะสนใจ
จะบอกว่าปลงก็คงไม่ใช่ แต่คงต้องใช้คำว่าปล่อยมันไปดีกว่า
ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเค้าอีก เพราะถ้าทำอย่างนั้นคงจะกลายเป็นเรื่องใหญ่
พอความอดทนมันหมด ความโกรธมันจะมาเร็วมากอ่ะ
แล้วเราก็รู้ตัวเองว่าถ้าเป็นแบบนั้นหล่ะแย่แน่
เรายังไม่อยากเสียใครไปถ้าไม่จำเป็น
คือเราก็รู้นะว่าทำแบบนั้นก็ได้แต่ทั้งเค้าและเราจะรู้สึกยังไง จะมองหน้ากันติดมั๊ย
แล้วมันจำเป็นที่จะต้องถึงขนาดนั้นรึปล่าว
ตอนนี้ต้องบอกเลยว่าอยากจะบอกเค้าจริงๆว่า
รู้บ้างรึปล่าวว่าคนที่อยู่ด้วยหน่ะมันจะทนไม่ไหวแล้ว
มันกำลังอยุ่ในขั้นวิกฤต ที่ต้องกลับบ้านอาทิตย์ก่อนก็เพราะกลับมาฟื้นฟูสภาพจิตใจ
รู้มั๊ยเราไม่เคยเลยนะที่จะไม่อยากกลับหอ แต่ตอนนี้มันเป็นแล้ว
ตอนนี้แค่เห็นหน้าเค้าเราก็เริ่มคิดหนักว่าวันนี้จะโดนอะไรมั๊ย
เราจะโดนเค้าพูดอะไรใส่อีก มันเป็นเรื่องที่เราคิดทุกครั้งจริงๆนะ
เดี๋ยวนี้เลยไม่ค่อยได้คุยกัน จริงๆนะมันไม่อยากได้ยินคำพวกนั้นอีกเราเลยเลือกที่จะไม่พูด
คนพูดคงไม่คิดหรอกว่าเรารู้สึก เพราะเค้าก็พูดแบบไม่คิดไง
แล้วไงไอคนนี้มันเลยเจ็บทุกครั้งที่ได้ยิน
มันรู้สึกตื้อขึ้นมาเลยนะ มันอึ้งแล้วก็เงียบไปเลยอ่ะ
เราก็รู้นะว่าเธอไม่ได้ตั้งใจแต่ช่วยเห็นใจเราบ้างได้มั๊ย
ช่วยคิดถึงใจเราบ้าง เรากำลังทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
ความห่วงใย ความใส่ใจ ทุกอย่างมันก็ลดลง
มันเหนื่อยที่ต้องต่อสุ้กับใจตัวเองที่มันกำลังจะระเบิด
เหนื่อยที่ต้องต่อสู้กับคำที่เธอพูดออกมาแบบไม่คิด
เวลาได้ยินนะเเรงมันหมดเลย มันหมดแรงที่จะสู้กับเธอ
ถ้าเธออ่านคงจะโกรธเราแต่เราก็ไม่รู้จะไปบอกเธอยังไงให้เข้าใจนะว่า
เราไม่ใช่ถังขยะที่เธอจะใส่อะไรมาก็ได้ โดยไม่ได้สนเลยว่าไอถังใบนี้มันจะรู้สึกยังไง
เราไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ของใคร
แต่เราก็ขอบคุณเธอนะที่ทำให้เรากลายเป็นคนทีใจเย็นขึ้น
ทำให้เรามองเห็นโลกได้ดีขึ้น เพราะเราต้องพยายามคิดอะไรดีๆอยุ่เสมอ
ขอบคุณที่ทำให้เราเก่งขึ้น เรารู้เลยนะว่าเราจะสามารถอยุ่ในโลกใบนี้ได้ง่ายขึ้นหลังจากเจอกับเธอ
เรามองคนในแง่มุมที่แปลกออกไป ทุกอย่างดูดีขึ้นจริงๆ
เราเริ่มมีมุมมองชีวิตแบบใหม่ การไม่ต้องสนใจใครมากมายก็เป็นเรื่องที่ดีอย่าง
คืออย่าไปแคร์ใครมากจนลืมตัวเอง ตอนนี้สำหรับเราตัวเองมาก่อน
ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ต้องตามใจคนอื่น
เวลาเรามีปัญหากับใครเราจะมองไปอีกมุมได้เลยนะ
ความใจเย็นนี่มีเพิ่มขึ้นเพียบเลย
เพราะเราคิดเลยนะว่าคงไม่มีใครได้เท่าเธออีก
ช่วงนี้มีแต่คนชมว่าเรานี่ใจเย็นจริงๆ เพราะฉะนั้นต้องยกความดีให้เธอ
ช่วงนี้กำลังจะทำให้น้ำในแก้วมันระเหยไปให้เหลือน้ำในแก้วน้อยลง
เผื่อว่าแก้วใบนี้จะรองรับน้ำได้มากขึ้นเพื่อทุกคนนะจ๊ะ
ช่วยกันภาวนาให้เราทำได้ละกันนะ
อัพรอบนี้ยาวจังเลย ทนอ่านกันหย่อนะเพื่อนๆ
มันไม่ได้อัพมานานพออัพทีเลยเอาซะเต็มที่เลย
ขอให้สนุกกับวันปิดเทอมนะจีะ
August 13 เดือนนี้มีแต่งานๆๆๆ ไม่ได้เข้ามาอัพตั้งนานแหนะ วันนี้นึกคึกเลยเข้ามาอัพซะหน่อย
เดือนนี้เป็นเดือนที่มีงานเยอะจริงๆ ทั้งวันแม่แล้วก็universiade
ปีนี้ประเทศไทยได้เป็นเจ้าภาพงานกีฬามหาลัยโลก ฤดูร้อน
ไม่น่าเชื่อเลยว่าบ้านเราจะทำได้ เพราะดูแล้วไม่มีอะไรพร้อมซะอย่าง
เราก็แอบมีส่วนร่วมกับงานนี้ด้วยนะ เราทำพิธีเปิด-ปิด ดูสแตนของนักกีฬา
วุ่นวายดีนะ ได้ใช้ภาษาอังกฤษเยอะเลยทีเดียว เพราะต้องคอยหาทีมของนักกีฬาบ้าง นักกีฬาหายบ้าง
แต่ทำไม่กี่วันเองอ่ะ แต่ได้ใบลาหยุดมาตั้งสิบวันเลยต้องใช้ให้คุ้ม วันไหนไม่อยากไปก็ไม่ไปซะงั้น 555
กลับมาที่วันแม่ดีกว่า ปีนี้เราซื้อกระเป๋าเงินให้แม่หล่ะ
ที่จริงก็ซื้อมานานแล้ว แต่ไม่รุ้จะให้เมื่อไหร่ดี
พอฤกษ์งานยามดีก็เลยให้ซะด้วย
แม่แอบทายถูกด้วยว่าซื้ออะไรให้ตั้งแต่ยังไม่แกะห่อของขวัญเลยอ่า
แสดงว่าเป็นเเม่เราจริงๆ รู้ใจลูกไปซะทุกอย่างเลย
ช่วงนี้โลกเราเริ่มมีปัญหาใหญ่เกิดขึ้น
ตอนนี้เกิดภาวะโลกร้อนแล้วหล่ะ
เราว่านะที่ทุกคนเพิ่งจะมคิดถึงมันนี่คงช้าไปหน่อยนะ เพราะมันคงแกอะไรไม่ได้แล้ว
ตอนแรกไม่ป้องกันพอทีหลังจะมาแก้ไข ก็คงจะยากมากเลยหล่ะ
เอาเป็นว่าเราจะช่วยด้วยละกันนะ มันต้องช่วยกันคนละไม้คนละมือนี่หน่า จริงมะ
อ่อ...มีอีกงานนี่หน่า อาทิตย์หน้าต้องไปลงประชามติแล้วนะทุกคน
ว่าจะเห็นชอบหรือไม่เห็นชอบ(ทำไมต้องใช้คำยากแบบนี้ด้วยเนี่ย)
กับรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ยังไม่รู้เลยว่าจะเลือกอันไหนดี
แต่ตามปกติก็ต้องเห็นชอบใช่มะ ก็คงจะเป็นตามนั้นแหละมั้ง
เพราะเท่าที่อ่านดู(นี่!เป็นไงดูเป็นคนมีความรู้เนอะ)ก็โอนะ ไม่ได้แย่มากกก
เดือนนี้มีคนเกิดเยอะจัง เราคงต้องประหยัดเพื่อเพื่อนผองสินะ
เอาเป็นว่าHappy Birthdayนะ อ๊อฟเล็ก ก๊อง มิ้ม กุล แพมที่รัก เจินไก่
แล้วก็หนุ่มๆทั้งหลาย Yuto Kibum
ขอให้มีความสุขมากๆนะจ๊ะ
ไปหล่ะ ไม่รู้จะเขียนไรแล้ว
อ่อ!คืนวันที่27เดือนนี้จะมีปรากฏการณ์ดวงจันทร์เข้าใกล้โลกสุดๆ
ถ้าไม่ดูวันนี้จะมีอีกทีไม่รู้ว่ากี่ร้อยปีข้างหน้า
เพราะฉะนั้นต้องดูกันให้ได้นะจ๊ะทุกคน
บายยยยย
May 19 เสียใจมากที่สุดครั้งนึงในชีวิตไม่น่าเชื่อเลยว่าเราจะร้องไห้เสียใจกับอะไรได้มากขนาดนี้
เมื่อวันที่9 มีนา ที่ผ่านมา เราต้องเสียสิ่งที่เรารักมากที่สุดไป
นั่นก็คือจีจี้ หมาพันธุ์ร๊อตไวเลอร์ของเรา
จีจี้เป็นหมาที่น่ารักมาก เป็นหมาที่รักเจ้าของ
ทุกครั้งที่มีคนบอกว่าทำไมเลี้ยงหมาพันธุ์นี้มันดูออก
เราจะเถียงหลังชนฝาเลยว่าไม่จริง
จีจี้ไม่เคยทำใครก่อน
จีจี้ไม่เคยกัดใคร ใช่มันอาจจะเห่าบ้างนั่นก็แค่เห่าขู่
เห่าเพื่อระวังภัยให้กับเจ้านายของมัน
จีจี้เป็นหมาฉลาด น่ารักทีสุด
ไม่ใช่หมาที่น่ากลัวและดุร้ายอย่างที่ใครๆคิด
มันไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ทั้งกายและใจ
ถึงจะมีดื้อบ้างแต่จี้ก็ไม่เคยสร้างความเดือดร้อน
จี้ชอบนอนแล้วเอาขาหน้าไขว้กันเหมือนเวลานั่งไขว่ห้าง
ทุกคนมักจะบอกว่ามันนั่งได้สง่าและดูดีมาก
ทุกครั้งที่เห็นพวกเราก็จะยิ้มทุกครั้ง
การที่ได้จีจี้มาเป็นสมาชิกในบ้าน
ทำให้เราเริ่มจะสังเกตหมามากขึ้น
ว่ามันทำท่าแบบไหน แปลว่าอะไร อยู่แบบไหน ต้องการอะไรบ้าง
เราเริ่มหันมาสนใจหนังสือเกี่ยวกับหมาเพราะอยากจะดูแลมันอย่างดีที่สุด
มันไม่ได้เป็นโรคหรือไม่สบาย
มันจากไปอย่างสงบ
ตอนที่เรารู้เราแทบบ้า
ร้องไห้จนพลอยเลยตกใจว่าเป็นอะไรไป
แต่ในตอนนั้นชั้นไม่สนใจหรอกว่าใครจะเป็นยังไง
ชั้นรู้แต่ว่าจี้ไปแล้ว จี้จากไปแล้วจริงๆ จากไปตลอดกาล...
ม๊าบอกว่า...พี่ทัยที่ดูแลมันขึ้นไปให้อาหารตอนเช้าก็เห็นจี้หลับอยู่
เค้าก็ไม่ได้เอะใจอะไร
แต่พอตอนบ่ายแก่ๆ เค้าก็เอาอาหารไปให้อีก
จี้ก็ยังนอนอยู่ เค้าเลยเข้าไปปลุก
แต่ถึงตอนนั้นจี้ก็ไม่ตื่นอีกแล้ว
จี้ได้หลับไปตลอดกาลหลังจากที่ต้องทนทรมานอยู่อย่างโดดเดี่ยวมานาน
ม๊าเอาจี้ไปเผาที่วัดคลองเตยใน
ตอนแรกม๊าจะไม่ให้เราไปแต่เราก็ดันทุรังจะไปให้ได้
สุดท้ายก็ได้น๊อตมาช่วยขับรถพาไปให้
ต้องขอบคุณน๊อตมากๆเลยนะ
ถ้าไม่ได้น๊อตเราแย่แน่ๆเลย
ตอนนี้เรากลับมาบ้านแล้ว
มาอยู่ในที่ๆจี้เคยอยู่
ก่อนจะกลับบ้านก็คิดนะว่ากลับมาคงต้องเศร้ามากๆ
แต่พอเอาเข้าจริงก็ไม่ได้เป็นขนาดนั้น
คงเป็นเพราะเราทำใจได้แล้วมั้ง
แต่ตอนนี้พอเห็นหมาตัวโตทีไร
น้ำตามันก็คลอทุกทีเลย
ก็อยากซื้อหมาใหม่นะแต่คงอีกสักพัก
ขอทำใจก่อน
แต่อยากให้จี้รู้ไว้ว่าเรายังคิดถึงจี้ตลอดเลยนะ
ไม่เคยลืมจี้ และจะไม่ลืมไปอีกตลอดชีวิต
จีจี้...หมาตัวเเรกของเรา
ps. พอจีจี้ไปจี้ก็กลับมา ยินดีด้วยนะ ทั้งอุจจี้แล้วก็คุซาโนะ เราจะรอพวกนายกลับมาเป็นNEWSอีกครั้งน้า
January 27 ชั้นเลือกแล้วหล่ะ.......หลังจากนั่งเซ็งมาอยู่นานวันนี้ชั้นก็คิดได้
ชั้นจะมานั่งมองเค้าอยู่ทำไม???
ไม่ใช่ว่าชั้นไปบอกเค้านะ!!!แต่ชั้นว่าจะเลิกอ่ะ
แต่ท่าทางจะต้องใช้เวลานานอยู่ที่จะทำให้ได้
ถ้าจะถามว่าทำไมก็คงเพราะ....อืม....ท้อหล่ะมั้ง
ไม่รู้สิบางครั้งชั้นก็ท้อนะเพราะเค้าไม่ได้หันมาแม้แต่จะมองชั้นเลย
มันคงถึงเวลาแล้วมั้งที่ชั้นจะตัดใจซะที
ถึงจะใช้เวลานานและก็ไม่รู้ว่าจะทำได้ดีแค่ไหนแต่ชั้นก็จะพยายามละกันนะ
บางทีการอยู่แบบไม่มีใครก็คงดีกว่าจะต้องมานั่งทุกข์แบบนี้หล่ะมั้ง
ตอนนี้ชั้นจะเริ่มหันมาสนใจตัวเองและคนรอบข้างมากขึ้น
นึกถึงเค้าให้น้อยลง
แปลกจังเลยนะชั้นไม่คิดเลยว่าชั้นจะมีความรู้สึกแบบนี้ได้
คนไม่เคยรู้จักกันสักนิดก็ไปชอบเค้า
รู้ว่าเค้าไม่ดีก็ยังไม่เลิก
เพื่อนด่าแค่ไหนก็ไม่สนใจก็ชอบซะอย่างนี่หน่า
ถึงเค้าจะอ่อยเเค่ไหนก็ไม่ว่าขอแค่ได้เจอได้คุยก็พอ
ยอมตื่นเช้าเพื่อไปเจอแต่บางทีก็ต้องผิดหวัง
ยอมทำให้เค้าทุกอย่างแต่เค้าก็ไม่เคยสนใจ
ชั้นกลับมานั่งดีใจกับแค่เค้ามาทักทายสองสามคำ
ถ้าถามว่าตอนนี้เป็นไงก็คงสับสนหล่ะมั้ง
เพราะใจนึงก็ยังชอบเค้าอยู่มากแต่อีกใจก็อยากเลิกเหลือเกิน
ชั้นเริ่มเหนื่อยแล้วก็ท้อใจ
เวลานึกถึงเรื่องนี้ชั้นรู้สึกแย่มากๆเลย
เรารู้สึกเหมือนคนโง่ให้เค้าหลอกมากๆเลยอ่ะ
แต่ทุกครั้งที่เค้าหลอกเราก็รู้สึกดี..ตลกมั๊ยหล่ะ...
แต่เรายังอยากเป็นเพื่อนที่ดีของเค้าไปเรื่อยๆ
อยากให้ตัวเองคิดเหมือนเดิมเหมือนตอนที่ชอบเค้าแรกๆ
อยากเป็นแค่เพื่อนที่เค้าคุยด้วยอย่างสนิทใจ
อยากแค่ให้เค้าทักให้เค้าคุยเวลาเจอกัน
อยากเป็นกับเพื่อนเค้า..แค่นั้นจริงๆ แต่ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะทำยังไง
เพราะตลอดเวลาก็รู้ว่าเราคิดถึงแต่เค้า
พอรู้ตัวอีกทีเราก็คอยมองหาเค้าซะแล้ว
แย่จริงๆเลยเนอะ..
ตอนนี้เราจะเป็นคนใหม่จะดูแลตัวเองให้มากขึ้น
รักตัวเองให้มากขึ้น
เก็บใจของเราไว้กับเราดีกว่า
เผื่อว่าวันนึงเราจะเจอคนคนนั้น....คนที่ใช่สำหรับเรา
ซึ่งไม่จำเป็นเลยว่าต้องเป็นเค้า
ขอแค่เค้ารักเราก็พอแล้ว.....
เธอคิดว่าเราจะทำได้มั๊ยนะ
เรายังไม่มั่นใจตัวเองเลย
แต่ก็ภาวนาว่าให้ทำได้มากที่สุดละกัน
ช่วยพยายามเตือนเราหน่อยละกันนะทุกคนว่า...
เรากำลังทำอะไรอยู่
แล้วไอที่ทำไปหน่ะเค้าเห็นบ้างไหม
เค้าสนใจ
หรือว่าเค้าแค่เล่นกับความรู้สึกของเราอยู่...
ขอบคุณทุกคนนะที่นั่งอ่านมาตั้งนาน
ขอบคุณที่นั่งอ่านเรื่องไร้สาระของเราจนจบ
ขอบคุณทุกคนที่คอยเตือนเรานะ
ขอบคุณอีกหลายๆคนที่ช่วยเราเต็มที่เลยเรื่องเค้า
ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้เรามาตลอด
ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ
January 13 เฮ้อ!สอบเสร็จซะทีในที่สุดสองอาทิตย์แห่งความหฤโหดก็จบลงซะที
เราสอบเสร็จแล้ว เย้ๆๆๆๆ~
เป็นช่วงเวลาที่สุดแสนจะเหนื่อยแล้วก็ลำบาก
เพิ่งเคยเป็นครั้งแรกที่ไม่สบายเป็นไข้หนักขนาดนี้
แถมยังเป็นช่วงสอบ นึกว่าจะต้องlate examซะแล้วเรา
ดีนะที่หายเร็วไม่งั้นได้นอนโรงบาลแน่ๆ
เพิ่งเคยปวดหัวมากขนาดนี้
ตลกดีนะ เป็นไข้แต่ไม่ได้เป็นหวัด
ปวดหัวกับเวียนหัวอย่างเดียวเลย
รู้เลยว่าขอเป็นหวัดดีกว่าอย่างน้อยก็ยังอ่านหนังสือได้
นี่นะขยับตัวนิดนึงก็ปวดหัวเวียนหัว
กินข้าวก็จะอ้วก โหดูโทรมมากๆเลยอ่ะ
ไม่น่าเชื่อว่าเราจะไม่แข็งแรงขนาดนี้
ไปโรงบาลไทยนครินทร์ด้วยรถ(ของ)เบนซ์
โดนเจาะเลือดด้วยอ่ะ ไม่ชอบเลย
เรานะกลัวเข็มสุดๆเลยอ่ะ
บีบมือม่าม้าแน่นเลยทีเดียว
ถึงมันจะเจ็บไม่มากแต่มันก็ลุ้นอ่ะ เข้าใจใช่ม้า~
สุดท้ายก็ผ่านไปด้วยดี ตอนแรกนึกว่าจะเป็นไข้เลือดออกต้องนอนโรงบาลแล้ว
แต่ก็ต้องระวังเพราะหมอบอกว่าเป็นน้องๆไข้เลือดออกเลยอ่ะ
ที่หอยุงเยอะตอนนี้เลยกะจะกินซอฟเฟลเป็นอาหาร
เผื่อว่ามันจะเข้าเส้นเลือดแล้วกระจายกลิ่นไปทั้งตัวเลย
รอบนี้รู้สึกชิวมากเลยกับการสอบอ่ะ ไม่รู้ทำไม
แต่ก็แอบทำได้นะเนี่ย
วันแรกสอบอิ้งก็ไม่รู้ว่าถูกหรือผิดอ่ะ เพราะมันเป็นessayแล้วแต่จะตอบ
ส่วนmicroนะ ก็ยากมากๆๆๆเลย ไม่รู้ว่าทำถูกรึปล่าว
คือไม่รู้ว่าที่ถูกจริงมันต้องตอบไรด้วย
วันที่สองสอบprinc manageก็แอบทำได้เล็กๆ
วันที่สามสอบITนี่ก็ยากอ่ะ
ถึงจะเป็นchiocedยังยากตั้ง85ข้อแหนะ
เราลืมเอายางลบไปสอบด้วยโคตรโชคร้ายเลยอ่ะ
เลยช่างๆมันไปไม่รู้จะทำไงนี่หว่า
วันสุดท้ายสอบFinanceแอบทำessayได้ด้วยอ่ะ
แต่partคำนวณนะล่อแล่เต็มทีเลขที่ได้มันประหลาดๆอ่ะ
ก็คงผิดแหละ เฮ้อ!เซ็งว่ะ
เดี๋ยววันนี้นัดกับพวกเดียร์ เอมจะไปตรอกข้าวสารกัน
นานๆไปเจอกันทีคงเม้าท์กันแหลกแน่ๆ
หวังว่าร้านเค้าคงจะไม่แตกไปซะก่อนนะ 55
พิ้งเราขอบคุณแกมากๆเลยนะที่คอยเช็ดตัวแล้วก็หายาให้เรากิน
ถ้าไม่ได้แกเราคงจะเป็นมากกว่านี้
ขอบคุณเดียร์ด้วยที่คอยหยิบนู่นหยิบนี่ให้ตลอดเลย
ขอบคุณเบนซ์ที่ขับรถไปส่งโรงบาลให้นะจ๊ะ
ขอบคุณอาจารยกับรินรินด้วยที่ไปเป็นเพื่อนที่โรงบาลนะ
|
|||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
